تقاضاى شهادت هنگام نبرد با دشمن

بیاد شهيد نم‏نبات

در خط زيد، مستقر شديم. مسؤوليت شناسايى ميدان مين و خنثى سازى مينها و باز كردن معبر را بر عهده داشتيم. مسؤول ما برادر «نم‏نبات» بود. يك روز در سنگر نشسته بوديم و هر كس مشغول كارى بود. ناگهان از اسلحه‏ى يكى از بچه‏ها – كه مشغول تميز كردن اسلحه‏ى خود بود – تيرى شليك شد و از كنار سر برادر نم‏نبات عبور و به ديواره‏ى سنگر برخورد كرد. برادر نم‏نبات بلافاصله سر به سجده گذاشت و سپس دو ركعت نماز شكر به جاى آورد. چهره‏اى برافروخته، حاكى از عصبانيت توأم با خوشحالى داشت.

نمازش كه تمام شد، رو به ما كرد و گفت: خدا را شكر كردم كه تير به من اصابت نكرد و در اين سنگر شهيد نشدم. من از خدا خواسته‏ام هنگام درگيرى با دشمن بعثى، شهيد شوم»، و همين طور نيز شد. او در عمليات خيبر، بعد از باز شدن معبر، هنگامى كه مشغول عريض كردن معبر بود، به شهادت رسيد.

(معبر، لشكر ۱۴ امام حسين (ع)، تابستان ۷۵، ص ۸۳)

راوى: مهدى لندى

269.jpg

پيشكسوت شهادت

شهيد «منصور معمارزاده» گويى به عشق شهادت زنده بود. اصلا روح بزرگش در قالب تنگ تن نمى‏گنجيد. حال عجيبى داشت. نيمه‏هاى شب، گاه تك و تنها به مزار شهداى انقلاب اهواز مى‏رفت و با آن سرخ گلهاى پريشان در باد، چونان بلبلى شيدا ناله و راز و نياز داشت. اصلا در دنياى ديگرى سير مى‏كرد؛ وراى اين جهان آب و رنگ.

خلاصه، خدا هم زياد منتظرش نگذاشت. سه روز از آغاز جنگ تحميلى كه گذشت، او نيز بر براق تندسير شهادت نشست و از مرز آسمان گذشت.

آنگاه كه پيكر از عشق سوخته‏اش بر شانه‏هاى شهر مى‏رفت، مداحى حاج «صادق آهنگران» ديدنى‏تر از هميشه مى‏نمود. منصور از پيشكسوتان شهادت بود.

منبع:سایت تصاویر جنگ

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *